Isabelle Olivieri

Isabelle Olivieri, hoogleraar in de populatiegenetica, heeft de Descartes-Huygensprijs 2002 gewonnen. 

Olivieri is verbonden aan het Institut des Sciences de l'Evolution van de universiteit van Montpellier. Zij is vooral bekend om haar onderzoek naar de genetische en evolutionaire betekenis van de zogenaamde habitatfragmentatie (de versnippering van leefgebieden). Haar werk heeft tot het inzicht geleid dat bij het beheer van bedreigde, zeldzame diersoorten rekening moet worden gehouden met factoren als voortplantingssystemen, verspreidingspatroon en inteelthistorie. Met Nederlandse onderzoeksgroepen op dit gebied, onder meer in Wageningen, Groningen, Leiden en Utrecht, onderhoudt Olivieri nauwe contacten, en ook in Europees verband speelt zij een centrale rol.

Over de laureaat

Prof. dr. Isabelle Olivieri (1957) houdt zich bezig met evolutionaire genetica en biodiversiteit. Zij volgde haar opleiding aan het Institut Agronomique Paris-Grignon, waar ze in 1982 promoveerde. In 1983 werkte Olivieri als postdoc bij Paul Ehrlich in Stanford mee aan de ontwikkeling van de eerste 'metapopulatie'-modellen. Olivieri werd in 1993 benoemd als hoogleraar in Montpellier.