José van Dijck

Hooggeleerde President, lieve Wim, 

Precies twee jaar geleden nam ik zelf afscheid als president van de KNAW, 'sad and happy' zoals ik toen mijn gemoed omschreef. Een beetje treurig omdat er nu een einde kwam aan de jaren van innige samenwerking met een fantastische vice-president en directeur; blij omdat ons werk werd voortgezet door diezelfde collega’s. De KNAW is een organisatie die langzaam in je kruipt om zich vervolgens voor eeuwig te nestelen in je systeem. 'Je krijgt het meisje wel uit de Akademie, maar je krijgt de Akademie niet meer uit het meisje' merkte een lid bij mijn afscheid op. Zo is het maar net, en dat is maar goed ook. 

De twee jaar (2016-2018) dat wij samen aan het roer hebben gestaan, voelde het heerlijk om de kapiteinspet te delen en samen naar de horizon te turen. We hebben mooie dingen bedacht en gedaan: een plan uitgevoerd om meer vrouwen lid te maken, een essay geschreven over de staat van de Nederlandse wetenschap. We hebben het leed gedeeld van de steeds verder uitlopende Trippenhuis-verbouwing en ook de uitzinnige vreugde toen ons onvolprezen bestuurslid Ben de Nobelprijs kreeg. 

Wij waren een twee-eenheid, met Mieke erbij een drie-eenheid, en met het zeskoppige bestuur vormden we een hechte crew. Het schip lag op koers; met het verbouwde interieur konden we weer de volle wateren op. Een prachtig moment in jouw presidentsperiode was de opening van het verbouwde Trippenhuis. Nu konden de evenementen weer in huis plaatsvinden en een ‘volle bak’ trekken. 

Wim, ik heb jouw stuurmanskunst altijd ten diepste bewonderd, vooral de innerlijke drive waarmee je jezelf en iedereen motiveert, iedere dag opnieuw. Je enthousiasme en bescheidenheid, doelgerichtheid én je vermogen om anderen te laten schitteren maakten jou een even effectieve als sympathieke president. 'Ik zal de geschiedenis ingaan als de eerste man na de eerste vrouwelijke president' voorspelde je bij mijn afscheid. Die projectie kan nu bijgesteld worden. Het is de verdienste van de 'man in het midden' dat de tweede vrouwelijke president ook stevige zeebenen heeft gekregen, net als de eerste. 

Je hebt er ook voor gezorgd dat toekomstige presidenten weer langer aan het roer kunnen blijven staan, al is het ironisch dat jij zelf niet kunt profiteren van die verbetering. Ik had het de KNAW graag gegund, ook al gun ik Ineke evengoed haar promotie van eerste stuurvrouw naar kapitein. Het morele kompas geven we aan elkaar door om goed te kunnen navigeren in de woelige golven. Misschien is dit een schrale troost, Wim: je kunt de Akademie nooit uit het jongetje halen. En stiekem, denk ik, is dat maar goed ook. 

Dankjewel, kapitein, voor al het moois dat ik van jou geleerd heb en al het goeds dat je voor de KNAW gedaan hebt. Het ga je goed. Tot ziens is gelukkig geen vaarwel!

José