Mieke Zaanen

Lieve Wim, 

Met enige weemoed schrijf ik deze bijdrage aan je afscheidsbundel. De afgelopen jaren zijn, zoals je bij je aantreden al voorspelde, voorbijgevlogen. Afscheid nemen is niet altijd leuk en nu zeker niet. Dat je de laatste periode van je presidentschap in quarantaine zou doorbrengen, had tot voor kort niemand voor mogelijk gehouden. Lang heb ik gehoopt dat we eind van de zomer toch live afscheid van je zouden kunnen nemen, maar het werd de laatste weken steeds duidelijker dat het maar zeer de vraag is wat tegen die tijd mogelijk is. Zeker is dat we ons niet kunnen verheugen op een van bezoekers uitpuilende Tinbergenzaal. Dat zou ik je zo hebben gegund, want wat heb je hard gewerkt die afgelopen vier jaar, waarvan de laatste twee als president.

Om toch de zo verdiende hommage aan jou te kunnen brengen, hebben we veel van je strijdmakkers en anderen die de KNAW en jou een goed hart toedragen gevraagd om een bijdrage te leveren aan een digitaal afscheidsalbum.  Helemaal corona proof. En wat kregen we een hartverwarmende reacties en wat een creativiteit kwam er los. 

Maar ja, als je iedereen vraagt om wat te bij te dragen dan kun je zelf natuurlijk niet achter blijven. Maar ik geef je gelijk maar even een winstwaarschuwing: ik sta erop om in persoon afscheid van je te nemen, corona laten we niet alles bepalen.

Als ik terugkijk, is voor mij een hoogtepunt uit die afgelopen jaren van intensief met elkaar optrekken ons bezoek aan de door de American Philosophical Society in Philadelphia georganiseerde conferentie van Learned Societies van over de hele wereld. Een bezoek waar we allebei onafhankelijk van elkaar wat tegen op hadden gezien, vooral omdat het programma laat werd opgestuurd en we daar zo onze twijfels bij hadden. Maar wat was het een ongelooflijk interessante bijeenkomst en wat hebben we veel geleerd. En het was natuurlijk een prettige bijvangst dat we konden vaststellen dat de KNAW het op alle fronten met relatief beperkte middelen bepaald niet slecht doet, wat heet, tot de voorhoede behoort. Maar toch is dit niet waarom ik nu juist deze bijeenkomst noem uit de vele waar we samen naar toe zijn geweest. Jij had je namelijk voorgenomen om mij jouw New York te laten zien, waar je met je toen nog jonge gezin zo lang hebt gewoond. Het was een cadeau. Kilometers hebben we gesjouwd, het bootje waar je me in hebt gezet, beveel ik nog steeds aan iedereen aan. Maar vooral geraakt hebben me jouw verhalen. Je ontpopte je tot een prachtige storyteller. Eigenlijk betekende elke straathoek van die enorme stad wat voor je, voor jou en Nynke, voor jullie drie dochters. Vanaf het water liet me je zien hoe jullie terugreden naar New Jersey, naar AT&T Bell labs, genietend van de verschillende vergezichten en legde je uit waarom jullie er toen desondanks voor kozen om terug te gaan naar Nederland.

Tijdens het boottochtje maakte ik deze foto van het Vrijheidsbeeld. Alles was enorm opgepimpt vergeleken met toen jullie er woonden, vertelde je. Maar als ik naar deze foto kijk dan zie ik een warm en bevlogen mens. 

Dank Wim, voor vier bijzondere jaren, 

Mieke